نامه هاي بي جواب

در من كسی ست
كه مدام نام تو را صدا می‌زند
و من محكومم
كه نام ممنوعه را صدا می‌زنم

در من كسی‌ست
كه از عشق حرف می‌زند
از آزادی

از دوست داشتن

و من محكومم
كه به انقلاب می‌اندیشم

در من كسی ست كه به تو می‌اندیشد

ما در ذهن زما ن رسوب می‌کنیم

وخاطره‌ای می‌شویم از یک آشنایی اصيل

همدیگر را دوست داشتیم

و صادقانه پذیرفتیم

به نام كوچكِ هم احترام بگذاریم

بی آنكه چیزی از درد بدانی

مرا به نام كوچك صدا می‌زنی

بی آنكه بخواهم چیزی از رنج‌ با تو بگویم

تو را با مقام اداری‌ات صدا می زنم

حرف‌هایی كه با تو نگفته‌ام دردهای من است

حرف‌هایی كه با تو گفته‌ام ، رنج‌هایم

این سطرهایی هم كه ننوشته‌ام

همگی مرگ‌اند

تمام سطرها را ننوشته از كنار تو عبور می‌كنم

خودم را در شب پنهان می كنم

تو را در روز 

تا غروب همیشه خاطره‌ای غمگین را به یاد انسان بياورد

تاریخ ما را در گوشه‌ای ازخودش می‌نویسد!
من در اتاق كوچكم حبس شده‌ام

تو در دنیای بزرگ‌ات سرگردان 

روزی كه نوادگان ما به هم برسند

شعرهای من معنا می‌شود

و دختران تو حسرت می‌خورند

چرا هيچ‌كس ما را اين همه دوست ندارد ؟

آنقدر دوستت خواهم داشت
كه تاريخ اين همه دوست داشتن را يك جا نديده باشد

بهشت نیستی

جهنمی سوزانی

كه مسافران قطب به تو پناه می آورند

نه شاهزاده ای
نه گدا

تنها یك اتفاق ساده بودي 

كه مرا عاشق كرد

□

نه دختر ايلياتي ، اكرم

تو هيچ وقت مهربان نبودي

و من هيچ وقت خيال نكردم

كه قلبت مي تواند گوري براي من باشد

تو معني آب را نفهميدي

و هيچ وقت مسير باران را تشخيص ندادي

و هيچ وقت نپذيرفتي كه
ما هم به اندازه ي آسمان در مرگ يك گل مقصريم

گفتم:«باران، شهادت ابرهاست »

گفتي:«من از صداي رعدها بي زارم »

من گلي را ديدم ايستاده بر نعش دانه اي

سرش را پايين انداخته بود

نه اكرم

نه دستهايت بوي گردو مي دهد

نه موهايت بوي آلو

هيچ جلبكي هم به پاي تو دخيل نبسته

چگونه فكركردي قلبت مي تواند گوري براي عشق من باشد

من مبارزي هستم
كه براي عقيده ام زندگي مي كنم
تو انساني كه براي وظيفه اش زنده است

نه اكرم

بهشت نيستي

دزدیدند
آن اتفاق بزرگ را از ما دزدیند

آن اتفاق بزرگ را
به رای  اكثریت جاهل
از كنار كشته های ما دزدیدند

ما سوگ وار خون برادرهامان
آنها مسرور انتخابات

شاه يا پادشاه

هيچ چيز عوض نشد

جز تاجي كه نگينش را دزديدند

ما نه از تبار آب بودیم

نه از تبار آفتاب

هیچ وقت هم نگفته بودیم از آینه می آییم

ما انسان بودیم
تنها انسان

یك انسان كه در زمین زیست می كرد

هنوز لوله تفنگ هامان گرم بود

كه سرمای انقلاب از راه رسید

سگ ها داشتند صاحب شان را مي خوردند

كه آن اتفاق بزرگ را دزدیدند

ما را نكشتند
تا شاهدی برای فتح شان باشیم

مصلوبيان بي صليب

كه هيچ وقت به چشم نمي آيند

دنياي من همين چشم است
كه در يكي تويي
و در آن يكي آرزوهايم

بي تو
دنيا گاز خورده سيب بزرگي ست
كه يك نفر پيش از چشمهاي من

آن را ديده است

دنياي من همين گوش است

كه در يكي حرف توست
و در آن يكي آرزوهايم

بي تو

دنيا سخن ناتمامي ست
كه يك نفرپيش از من

آن را شنيده است

دنياي من همين پاهاست

كه در يكي مسير خانه توست
و در آن يكي آرزوهايم
بي تو

دنيا جاده سرگرداني ست

كه پيش پاي من از آن عبوركرده اند

دنياي من همين دست هاست
كه در يكي خالي دست هاي توست
و در آن يكي آرزوهايم

بي تو

دنيا بادي دردست هاي من است
كه پيش از من هيچ كس آن را نگرفته

تنهایی این نیست كه تو با هیچ كس نباشی
تنهایی یعنی
هیچ كس با تو نباشد

و تنهایی تر یعنی

هیچ كس با تونیست  

و همه فكرمی كنند كه با تواند

تنهايي شكلي از بودن نيست

تنهايي شكلي از نبودن است

مي دانم كه نامه هايم پر شده از درد

تو بگو

درد را چگونه بنویسم
كه برای تو درد نداشته باشد

قطار
     قطار
       می روی
بی آنكه باشم تا برایت دستی تكان دهم

قطار بیشتر از آنكه آمدن باشد
رفتن است
دو خط موازی


آن شب
قطاری كه تو را برد
هیچ وقت مرا نیاورد 

سوزن بان ها می گویند:

«قطار رفتن تنهایی ست
تنها می رود
تنها می آید
و تنها
قطار های عاشق
از ریل خارج می شوند»

می گویند:

قطاری كه تو را برد

پایانش باران بود

باران همیشه آمدن است

یادت باشد
از پایان كه  آمدی

یك مشت آب و
كمی لبخند با خودت بیاور

من،لبریز تشنگی لبخند توام

ديوارها حرف مي زنند

ديوارها حرف هاي تو را به خودت مي زنند

-«من سنگم
   تكه اي ازكوه

   پس من كوه ام

   ايستاده بر دامنه هاي تنهايي

   اسير
   ميان خودم و ميله هايي كه از خون ام ساخته ام»

سنگ ها حرف مي زنند

سنگ ها، كه در دل ديوار حبس شده اند

سنگ ها،حرف هايي را مي زنند كه به آنها زده اند

-«بدنش را

تکه تکه بکُشید

چرا که زنده می اندیشد

نه به خاک

به آتش بسپاریدش

به مسلخ پاییز

برگ برگ ببریدش

چرا که سبزمی اندیشد

نه به خاک

به آتش بسپاریدش

خونش را

قطره قطره بریزید

چرا که قطره قطره دریا شد

نه به خاک

به آتش بسپاریدش»

بادها حرف مي زنند

بادها حرف هايي خودت را به تو مي زنند

- «وقتي كه كرم ها همه مي ميرند

چه انتظار قشنگي ست

                        پروانه!»